اكسترودر تک ماردونه – اکسترودر تک مارپيچ

 

يكی از متداول ترين روشهای شكل دهی بریکت ها، اكستروژن است كه از يک ماردون در داخل محفظه ای تشكيل شده است. بریکتها معمولاً به صورت دانه ای شكل يا خاكه نرم از قيف به ماردونه تغذيه می شود . آنگاه در حال حمل به وسيله ماردون در طول محفظه، در اثر هدايت حرارت از طرف گرم كننده های محفظه و برش ناشی از حركت بر روي لبه های ماردون گرم می شود . عمق معبر در طول ماردون كاهش يافته موجب فشرده شدن مواد می شود . در انتهای محفظه اكسترودر، مذاب با عبور از حديده ای به شكل مورد نظر برای محصول نهايی در می آيد.

اكسترودر تک ماردونه سه قسمت مجزا دارد:

الف) ناحيه تغذيه (Feed Zone) :

كار اين ناحيه، دادن گرمای اوليه به بریکت و انتقال آن به نواحی بعدی است . طراحی اين ناحيه حائز اهميت است. زيرا عمق ثابت ماردون طوری انتخاب شود كه مواد لازم و كافی را به ناحيه اندازه گيری  تغذيه كند؛ به طوری كه نه دچار گرسنگی شود و نه در اثر زياد بود ن مواد، لبريز و پس زده شود. طراحی مناسب و متعادل، به طبيعت و شكل مواد تغذيه شونده ،شكل هندسی ماردون  نسبت به ماردون و محفظه بستگی دارد . رفتار اصطكاكی مواد تغذيه شده، تاثير قابل توجهی بر آهنگ ذوب شدن مواددارد.

ب) ناحيه تراكم و فشردگی (Compression Zone) :

در اين ناحيه، عمق ماردونه به تدريج كاهش می يابد كه موجب متراكم شدن و فشردگی بریکت مي شود.

اين فشردگي دو نقش عمده ايفا می كند؛ يكی آنكه هوای محبوش در داخل مواد را به ناحيه تغذيه می راند و ديگر آنكه انتقال حرارت را با كاهش دادن ضخامت مواد بهبود می بخشد.

ج) ناحيه اندازه گيری و سنجش :

در اين ناحيه، عمق ماردونه يكسان و ثابت، اما بسيار كمتر از عمق ناحيه تغذيه است. در اين ناحيه، مذاب به صورت همگون و يكنواخت در مي آيد به طوري كه با آهنگ ثابتي، در درجه حرارت و فشار يكسان و ثابت، به حديده تغذيه می شود. اين ناحيه به سهولت و سادگی تحليل و ارزيابی می شود؛ زيرا مشتمل بر جريان مذاب گرانروان در داخل مجرايی با عمق و ابعاد ثابت است.